Contact met jongeren of niet, that's the question

In de ogen van volwassenen zijn jongeren vaak rare mensen. Vooral als zij zich in groepsverband ophouden komt de neiging op om afstand tot hen te bewaren.

Dat is het meest zichtbaar op straat. Een groep jongeren op een trottoir of een winkelplein is voor veel mensen reden een bochtje om te lopen of soms zelfs een andere route te kiezen. Overlast heet dat. Het is een verschijnsel dat in deze tijd toeneemt. De jacht op samenscholende jongeren in de openbare ruimte is geopend. Met volle kracht worden allerhande professionals en high-tech middelen ingezet om het tij te keren. Dat lijkt nodig, want de politie heeft berekend dat er ruim 1.000 problematische jeugdgroepen in Nederland zijn die met hinderlijk en overlastgevend gedrag het woongenot en winkelplezier van burgers verstoren.

Ook op andere gebieden zie je de afstand tot jeugd toenemen. Het meest pijnlijk is het verlies van contactmomenten met jongeren in het onderwijs. Dat is met name in delen van het beroepsonderwijs het geval. In dit pedagogisch domein bij uitstek is omgang met leerlingen steeds verder teruggeschroefd. Fusies tot grootschalige opleidingsfabrieken, introductie van het contactarme competentiegerichte leren en invoering van digitale vormen van begeleiding hebben een spoor van vernieling achtergelaten.
Bij sportclubs, voorzieningen voor arbeidstoeleiding en het commerciële uitgaanscircuit is te zien dat aandacht voor de persoon van jonge mensen is ingeruild voor nadruk op het belang van prestaties en geld.

Is de samenleving van grote mensen haar pedagogische opdracht vergeten? Is de belofte dat de jeugd de toekomst heeft verleden tijd?
Een cursus opvoedondersteuning zou niet verkeerd zijn voor meer volwassenen dan vaak wordt geadviseerd.
Misschien biedt lokaal jeugdbeleid, dat meer dan ander overheidsbeleid is geworteld in de gemeenschap,een goed kader voor deze uitdaging.
Wie durft met de toekomst in gesprek te gaan? That’s the question!